სჭირდება თუ არა ადამიანს მეგობრები 50 წლის შემდეგ: ნატალია ბეხტერევას აზრი, რომელიც ადამიანებზე თქვენს ხედვას შეცვლის

როცა ყოველდღიურობა ჩუმდება და შიგნით სიცარიელე იღვიძებს

ზოგჯერ ცხოვრება თითქოს სიჩუმეში შეჩერდება. სახლს ჩვეული სითბო ავსებს, ფანჯრის მიღმა ნელა ცვივა თოვლი, და მაინც ჩნდება სიცარიელის განცდა, რომლის ახსნაც ადვილი არ არის.

ჩვეული წესრიგი აღარ გახარებს: შვილები გაიზარდნენ და საკუთარ ცხოვრებას მიჰყვებიან, სამსახურმა შთაგონება დაკარგა, ურთიერთობებმა კი — თუ ასეთი ურთიერთობა შენარჩუნებულია — დიდი ხანია დაკარგა მოულოდნელობის ხიბლი.

მშობლებს ყურადღება და ზრუნვა სჭირდებათ, მაგრამ ესეც ყოველთვის ვერ ავსებს იმ შინაგან პაუზას, რომელიც დროთა განმავლობაში ღრმავდება.

ზოგჯერ გეჩვენება, თითქოს ყველაფერი მნიშვნელოვანი უკან დარჩა, წინ კი — თანაბარი, წინასწარ განჭვრეტადი გზა იწყება, მოულოდნელობების გარეშე.

მეგობრობა, როგორც ემოციური მხარდაჭერის ყველაზე ახლო ფორმა

იმ თაობისთვის, რომელმაც მარტო გამკლავება ისწავლა და ფსიქოლოგიურ დახმარებას იშვიათად მიმართავდა, მეგობრობა ხშირად ემოციური მხარდაჭერის ყველაზე ხელმისაწვდომ და გასაგებ ფორმად იქცევა.

უკან რჩება მშობლების გამოცდილება, მათი შიშები და დამოკიდებულებები, საკუთარი შეცდომები და გამარჯვებები. მიუხედავად იმისა, რომ გავლილი გზა უკვე დიდია, შფოთვა შეიძლება კვლავ დაბრუნდეს — განსაკუთრებით მაშინ, როცა გონება ძველ კითხვებს უბრუნდება.

ასეთ დროს განსაკუთრებულად ფასობს ადამიანი, რომელიც მშვიდად მოგისმენთ, სიტყვით ან თანდასწრებით გაგამხნევებთ, ჩახლართულ ფიქრებში გარკვევაში დაგეხმარებათ და შეფასებას არ დაიწყებს.

მეგობრები, როგორც ბიძგი ახალი აზრებისა და ინტერესებისკენ

მეგობრობა მნიშვნელოვანია კიდევ ერთი მიზეზითაც — ის წინსვლის წყაროა. როცა ცხოვრება ერთნაირი დღეების უწყვეტ რიგად იქცევა, სწორედ მეგობრებს შეუძლიათ ჩვეულ რიტმს შემოატანონ სიცოცხლე: შემოგთავაზონ ახალი საქმე, გასეირნება, მოგზაურობა, შეხვედრა ან ისეთი გატაცება, რაზეც ადრე არც კი გიფიქრიათ.

ასე იბადება ახალი მნიშვნელობები, ინტერესები და აღმოჩენის სიხარული.

50 წლის შემდეგ ცხოვრება არ ჩუმდება — სიღრმეს იცვლის

50 წლის შემდეგ ცხოვრება სიჩუმეს არ ნიშნავს — ის უბრალოდ სიღრმეს იცვლის. ამ სივრცეში მეგობრობა აღარ არის მხოლოდ დამატება;

ის ხდება საყრდენი, სარკე და ენერგიის წყარო, რომლის გარეშე ცხოვრების სისრულის განცდა ნელ-ნელა ქრება.

გარეგნულად შეიძლება გარშემო ნაცნობებიც იყვნენ, მაგრამ არის ეს რეალური სიახლოვე?

ხშირად ასეთი შეხვედრები თავაზიანი საუბრით და დიდი ხანია გამყარებული როლებით შემოიფარგლება — ეს უფრო ამხანაგობაა, ან ძველი კავშირების ჩრდილი, ვიდრე გულწრფელობისა და ცოცხალი თანადგომის ადგილი.

ბეხტერევას ხედვა: სითბოს გაზიარება „აქ და ახლა“

ნეიროფიზიოლოგი ნატალია ბეხტერევა აღნიშნავდა, რომ ბედნიერების განცდა ხშირად იბადება იმ უნარში, როცა ადამიანს შეუძლია მნიშვნელოვანი სხვასთან „აქ და ახლა“ გააზიაროს.

ეს შეიძლება იყოს უბრალო რამ — გამასპინძლება, ყურადღება, ზრუნვა — ან უფრო პირადი და ძვირფასი. მაგრამ თვითონ სითბოს გაცვლის ფაქტი ადამიანს უბრუნებს სავსეობისა და საჭიროების განცდას.

ახალი ნაცნობობები 50 წლის შემდეგაც შესაძლებელია

ადამიანები, რომლებიც წლების განმავლობაში ჩვენს გვერდით მიდიან, შინაგანი სამყაროს ნაწილად იქცევიან.

თუმცა თუნდაც ასეთი კავშირები ცოტა იყოს ან დროთა განმავლობაში შესუსტდეს, 50 წლის შემდეგ ცხოვრება ახალ ნაცნობობებს კარს არ უკეტავს;

პირიქით — სწორედ ამ ასაკში მეგობრობა განსაკუთრებულ მნიშვნელობას იძენს.

როცა ქრება აურზაური და ჩნდება მთავარი კითხვა

ნახევარსაუკუნის ზღვარს გადაბიჯების შემდეგ ბევრი პირველად აძლევს თავს უფლებას გაჩერდეს და საკუთარ თავს გულწრფელად შეხედოს.

როცა კარიერასთან, შვილების აღზრდასთან და უსასრულო ვალდებულებებთან დაკავშირებული აურზაური მცირდება, ჩნდება მთავარი კითხვა: ვინ არის ადამიანი სინამდვილეში, სოციალური როლების მიღმა.

ამ კითხვაზე მარტო პასუხის გაცემა რთულია.

მეგობრები, რომელთა წინაშეც თავის მოჩვენება აღარ გჭირდება

ამ დროს მეგობრები განსაკუთრებულად საჭირონი ხდებიან. მათთან არ არის საჭირო მოჩვენება, მორგება ან მოლოდინებისთვის შეხამება.

შეგიძლია ისაუბრო შიშებზე, ოცნებებზე, ეჭვებსა და იმედებზე ისე, რომ განსჯის არ შეგეშინდეს. ეს ადამიანები შენს გზას თავიდან ბოლომდე ხედავდნენ, იციან არა მხოლოდ წარმატებები, არამედ შეცდომებიც — ამიტომ იღებენ უპირობოდ.

„ზედმეტისგან გათავისუფლება“ და საკუთარი თავის დაბრუნება

ბეხტერევა ამბობდა, რომ ასაკთან ერთად ადამიანი ზედმეტისგან თავისუფლდება და ნამდვილ „თავად“ იქცევა. ქრება ყველასთვის მოწონების საჭიროება და ჩნდება უფლება, იყო გულწრფელი და პირდაპირი.

ძველი მეგობარი, რომელიც ადამიანს ყველა ცვლილებამდე იცნობდა, შეუძლია გაახსენოს, როგორი იყო ის მაშინ და როგორი რჩება სიღრმეში.